ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΑ ΕΚΑΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

                              

                   ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΑ ΕΚΑΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙΑ 

Και πάντα ένας πειρατής

που στο βλέμμα θα 'χει

τη φωτιά εκατό φεγγαριών

με το τραγούδι των δελφινιών

πλάνα θα πλευρίζει την νύχτα

και τα μενεξεδιά βαπόρια

που κουβαλούν τα όνειρα

στις θάλασσες της καρδιάς

με μαεστρία θα λεηλατεί,

όταν στην αμμουδιά 

αντί για  χορός θα στήνεται

το πονεμένο τραγούδι

μικρής θλιμμένης γοργόνας

που ψάχνει το αθάνατο νερό

την αγάπη της να ποτίσει

όταν σαν βασιλικός μοσχοβολά

στο παράθυρο της σελήνης.

Και είναι η νύχτα που χαμογελά

όταν τα όνειρα στροβιλίζονται

σαν σπίθες σε τρανή φωτιά

όταν πανέμορφη κόρη

απλώνει τα ρω του έρωτα

στην θάλασσα με τα χίλια κύματα

και αμούστακα αγόρια

σκύβουν τρυφερά

πάνω από την σιωπή των βυθών

προσεκτικά να διαβάσουν

τα αναφιλητά που κρύβονται

στην καρδιά σφραγισμένων οστράκων

όταν ο έρωτας σαν ανέμη 

θα γέρνει τρυφερά στα άστρα .

Βάσω  Μπρατάκη 

ΣΑΠΦΩ

                         


                 ΣΑΠΦΩ

Στα τζάμια του δειλινού
εκεί που σβήνουν οι γλάροι το πέταγμα τους
τα ρόδινα χείλη της φωτιάς
που βύζαξαν το κόκκινο από τα όνειρά μου,
όταν μύστης έγινες των ψίθυρων της αγάπης
και εγώ Αφροδίτη αναδυόμενη
μέσα από την θάλασσα των στίχων.
Και ήταν ο έρωτας το ξυπόλητο αγόρι
που έριχνε τα ζάρια στο απόμερο σοκκάκι,
για να δει ποιός από τους δυο θα κερδίσει,
όταν μέσα μας φύσηξε σαν  γλυκόπνοο αεράκι
με την γλύκα των αηδονιών του Μάη
το τραγούδι της μούσας,
όταν στεφάνια έπλεκε με τις λέξεις
τον έρωτα για να καλέσει κοντά της...

Βάσω Μπρατάκη

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ

                                      


              ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ

Φλεγόμενη νύχτα αμαζόνα του ονείρου.
Στον κύκλο του φεγγαριού σπαράζει μια χελιδόνα.
Χιλιάδες οι στρατιές στο κατώφλι μιας ελπίδας.
Μαύρα πουλιά έραψαν χωρίς να το 'χω καταλάβει
με ατσάλινη κλωστή τα όνειρά μου .


Προς τα πού να στρέψω τα μάτια της ψυχής μου
όταν ο κόσμος έγινε μια απέραντη θάλασσα
με τα μεγάλα ψάρια να τρώνε τα μικρά;
Και εγώ ναυαγός  δεμένος στο κατάρτι του φόβου
να προσπαθώ νύχτα -μέρα να κόψω τα δεσμά μου
αντλώντας δύναμη από τα λόγια του ΟΔΥΣΣΕΑ ,
που μου ζητά μέσα από τους αιώνες
το ταξίδι μου να φτάσω στο τέρμα,
ακόμα και αν είναι γραφτό της μοίρας μου
να παλέψω με τα πιο άγρια θηρία
ακόμα και με αυτά τα θηρία
που κουρνιάζουν στα ίδια μου τα δάση ,
αρκεί να βγω από αυτό
με το ένδυμα του ανθρώπου
και όχι την προβιά των λύκων .

Βάσω  Μπρατάκη  

ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ

                                                  


                     ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ

Τόσο φως και εγώ να περπατάω τυφλός
σαν άλλος Οιδίποδας .
Και εσύ ζωή , που μου υποσχόσουν
πως όλα ήταν δικά μου,
πώς τόσο άσπλαχνα τώρα μου τα παίρνεις πίσω
και κατάντησα να πορεύομαι
φτωχός και κουρελιάρης κάτω από τα άστρα,
χωρίς να έχω πού την κεφαλήν κλίναι;
Πού είναι το φως που έσχιζε την ημέρα,
ξυπνώντας την περηφάνια στα πανύψηλα βουνά,
και το γαλάζιο στην πλάτη των κυμάτων;
Θεέ μου , πώς χάθηκαν όλα τόσο ξαφνικά
κι έπεσαν ξεδιάντροπα οι μάσκες ;


Πατρίδα , όπου και να στρέψω το βλέμμα μου,
βλέπω αγέλες τσακαλιών
να ουρλιάζουν πάνω από το κορμί σου
και μυστικές συμφωνίες να κλείνονται
για το πώς θα μοιράσουν τις σάρκες σου...

Βάσω  Μπρατάκη

ΣΤΙΣ ΦΥΛΛΩΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

                                         
                                       Ζωγραφική : Βάσω   Μπρατάκη                


ΣΤΙΣ ΦΥΛΛΩΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Εδώ που ο ήλιος χαμογελά
χαράζοντας πράσινες νότες
τροβαδούρος της ζωής
στις πράσινες φυλλωσιές του κόσμου
και το φως διαγράφει
με την επιδεξιότητα του εραστή
το διάφανο στις  φλέβες του κορμιού
μικρών πράσινων φύλλων,
έμαθα σαν λιβελούλα να μετρώ
τις ερωτικές στιγμές μου
στο νερένιο πρόσωπο του έρωτά σου
όταν το φως ανασταίνεται
προάγγελος μιας άνοιξης
από πολύχρωμα τιτιβίσματα,
ξέροντας το αύριο
ότι ίσως και να μην έρθει,
ομορφιά που γλιστρά σιωπηλά
στα διάφανα δάχτυλα της ημέρας
ζωή που δεν θέλει να λήξει
γεμάτη από έρωτα φορτωμένη ...

Βάσω  Μπρατάκη  

                                       


ΕΛΕΓΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ


Αλήθεια
πόσο γρήγορα η νιότη μας έσβησε;
Σαν ένα ποτάμι από πουλιά
στον καθρέφτη μιας ξεχασμένης δύσης
όταν η γραμμή της οδύνης
αχνόφεξε στον ορίζοντα της μνήμης
για το όναρ που χάθηκε
αφήνοντας μια βαθειά χαρακιά
όμοια με αυτήν που κεντούσε
το πουκάμισο της ψυχής του Οδυσσέα.




Ήταν το ψιθύρισμα της βροχής
όταν του φθινοπώρου ο αργυραμοιβός
χρυσά σκορπούσε φλουριά
τα φύλλα στα ανάκλιντρα του κήπου μας.
το χάδι του ήλιου καταχτητή
όταν ανέβαινε κουρσεύοντας τρυφερά
την ραχοκοκαλιά μιας αλκυονίδας ημέρας,
τις ώρες που προσμέναμε καρτερικά
στις αυλές με τα φτερά των κύκνων
τον σπόρο της ζωής να απλώσει και πάλι ρίζες,




Ήταν η φωνή των ωκεανών που μας καλούσε
μέσα από την καρδιά ενός κοραλλιού
όταν η καρίνα έσκιζε το κύμα
στων δελφινιών τη χώρα,
το πανάρχαιο τραγούδι της φωτιάς
που αγκάλιαζε ηδονικά
την ρόδινη σάρκα των ξύλων,
όταν παραδινόμασταν αγνοί και αθώοι
σαν τους Πρωτόπλαστους στον κήπο της Εδέμ
στο όνειρο της πρώτης μας αγάπης .

Βάσω  Μπρατάκη

                                                                             


                  ΜΙΚΡΗ ΑΡΤΕΜΗ


Στις χαράδρες του φεγγαριού
εκεί που αναβλύζει το φως των άστρων
τα κοράκια της νύχτας φόρεσαν
στα φτερά τους, τα αναφιλητά ενός θανάτου.




Και εγώ ,καρδιά μου,
νεκρή  μέσα στους νεκρούς μου,
Άρτεμη που χάθηκε
στα ίδια της τα δάση,
παιδούλα αθώα
στο άγγιγμα του φόβου στα μάτια
μικρής λαβωμένης ελαφίνας,
τρυφερά έσκυψα πάνω της
σαν καλοκαιρινή βροχούλα
την σκόνη του θανάτου
να διώξω μακριά της
και μαγεμένη από το τραγούδι της
επέταξα φαρέτρα και βέλη μακριά μου
και από τότε τις νύχτες τριγυρνάω
στα απάτητα μονοπάτια
σαν οδοιπόρος που ξέχασε
τον δρόμο της επιστροφής
πίνοντας της λήθης το νεράκι.

Βάσω  Μπρατάκη

                                         


                  Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ

                                         (αναζητώντας εσένα  )


Όταν βαριά η πόλη κοιμάται
στα πέτρινα προσκεφάλια του ύπνου
τις νύχτες που τα φώτα αιμορραγούνε
στις μεγάλες λεωφόρους του ονείρου
τότε και εγώ αναζητώ εσένα ,
το πιο  όμορφο από τα όνειρά μου
μακρινό δειλινό βαμμένο
στο αίμα μικρής χελιδόνας.


Όταν η σιωπή γίνεται το αεράκι
που σιγοτραγουδά στα κλαδιά του κόσμου
τις νύχτες που ο σκώληκας της φθοράς
άπληστα μου ροκανίζει τις ρίζες
και η μελαγχολία των άστρων
μαύρα υψώνει κάστρα στα ουράνια της ψυχής μου
τότε και εγώ αναζητώ εσένα ,
το μάγεμα από το τραγούδι του Ορφέα
στα σκιερά δάση της μνήμης.


Όταν ο ύπνος νωχελικά απλώνεται
στα ακρόκλαδα των νυσταγμένων βλεφάρων
τις νύχτες που ροδομάγουλες παρθένες
υφαίνουν το υφάδι της θεάς Αφροδίτης
στον αργαλειό της καρδιάς τους
τότε και εγώ αναζητώ εσένα,
τον έρωτα που τρυφερά ανασταίνεται
στα άγουρα χείλη των αγοριών
που γυμνόστηθα κοιμούνται στις κάμαρες του ονείρου.


Όταν φουρτουνιασμένη η ζωή ποτάμια κυλά
εκεί που άλλοτε βασίλευαν άνυδροι βασιλιάδες
και η αγάπη σαν παιδούλα  γλυκά ξυπνά
στις μυστικές σπηλιές της ψυχής μου
τις νύχτες που πυρόξανθοι κοιμούνται
άγγελοι στα απλωμένα μπράτσα της νύχτας
τότε και εγώ αναζητώ εσένα ,
τον Αρχάγγελο του Πόθου
που έβαλε φωτιά στα όνειρά μου .
Βάσω Μπρατάκη


Ο πίνακας είναι της ζωγράφου 
Μαρίας  Καζάζη   

Η ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ

                   Η ΠΡΩΤΗ  ΗΜΕΡΑ

Και είναι και εκείνο το προϊστορικό κοχύλι
που μέσα του έκλεισαν στοργικά οι αιώνες
το εφτασφράγιστο μυστικό
της δημιουργίας του κόσμου
όταν η γη χωριζότανε από τον ουρανό
κάτω από την βροχή μυριάδων άστρων
και εγώ ο θνητός γεννιόμουνα
από βροχή και χώμα.


Και όταν ξύπνησε το πρώτο φως
στις φυλλωσιές των πελώριων δέντρων
άρχισα να περπατώ με τα βήματα μικρού παιδιού
στις γειτονιές του κόσμου αγγίζοντας ψηλαφιστά
το διάφανο πρόσωπο της πρωτόπλαστης ημέρας
σαν μωρό που βύζαινε  το στήθος της μάνας του.


Και όταν ο ήλιος κοντοστάθηκε
πάνω από τα πέτρινα αλώνια
τότε και εγώ αγέρωχα σήκωσα το κορμί μου
σαν έφηβος που δεν ήτανε αγόρι ,μήτε κορίτσι
και τις ρίζες των ήχων άγγιξα στους κήπους της σιωπής
και μύστης έγινα των μυστικών της φύσης
βαδίζοντας με γυμνά τα πέλματα
μην και ταράξω την σιωπή
που κουβαλούν στην πλάτη τους τα θεόρατα βουνά,
και σιωπηλός όταν έσκυψα
πάνω από το τίναγμα της φλέβας
μικρής γαλάζιας θάλασσας
άκουσα το κάλεσμα του αγέρα
που με καλούσε σε άγνωστα λιμάνια .


Και όταν ξανάρθε η νύχτα
και καυτή λάβα κύλησε στου φεγγαριού τα κανάλια
σγουρόμαλλα αγόρια και κορίτσια
που στην μνήμη είχαν την φωτιά των άστρων
στους δρόμους της νύχτας ξεχύθηκαν
με πύρινες ρομφαίες την ίδια την καρδιά τους.
Και ήταν ο θεός του έρωτα που σαν άλλος Ήφαιστος
σφυρηλατούσε το λιωμένο μέταλλο της καρδιάς τους
τα βέλη του έρωτα να κάνει με περίσσια τέχνη
που θα έφερναν την μια καρδιά κοντά στην άλλη
και από τότε τριγυρνούν στα σοκάκια της νύχτας
σαν μοναχικά πουλιά που ψάχνουν για το ταίρι τους .

Βάσω  Μπρατάκη

Ο ΓΛΑΡΟΣ ΙΩΝΑΘΑΝ

                                         

                                         Ο ΓΛΑΡΟΣ   ΙΩΝΑΘΑΝ


Στην άκρη του δειλινού
μ' ένα  ζευγάρι σχισμένα σανδάλια
περιπλανήθηκα
σε βουνά και ακρογιάλια,
και τον χρόνο ένιωσα
σαν βότσαλο να κατρακυλά
σε  αιώνες  παρελθοντικούς .


Την αυγή,  στο ξύπνημα στο πρώτο φως ,
ευλαβικά έσκυψα
σε μια χούφτα από χώμα,
και την ζωή ένιωσα
ανατριχιάζοντας να ανεβαίνει
από τις ρίζες στα φύλλα ,
όταν ο ήλιος βεντάλιες άπλωνε
πάνω από τις χρυσαφένιες πεδιάδες.


Και όταν το μεσημεράκι
καταϊδρωμένο έφτασε
στο απόκρυφο  το ακρογιάλι
ευλαβικά πάλι έσκυψα
σε μια χούφτα από θαλασσινό νερό,
και σαν άλλη Πυθία μέσα του διάβασα
τα μυστικά των ωκεανών
που στην  ράχη τους έφερναν
ασημένια άλογα καλπάζοντας
στων κυμάτων την αφρισμένη πλάτη.


Και τώρα
γυμνή και ανυπόδητη
κάτω από την στέγη των άστρων
στο κατώφλι της νύχτας
ιχνηλάτης ποθώ να γίνω
της τροχιάς που διαγράφουν
τα όνειρα των ανθρώπων ,
όταν σαν γλάροι ορμούν
στην θάλασσα της καρδιάς τους.


Και εσύ ,Γλάρε μου Ιωνάθαν ,
που στο βλέμμα έχεις
την μοναξιά της θάλασσας
θέλω να ξέρεις
το μυστικό πως είναι να πετάς ,
να πετάς φίλε μου
ακόμα και όταν βλέπεις
πως πετάς μονάχος σου,
γιατί γραφτό της μοίρας είναι
αυτοί που ονειρεύονται
ταξίδια αόρατα στα μάτια των άλλων
να πετάνε μονάχοι τους...

Βάσω  Μπρατάκη